Ik ben weer aardig gewend aan mijn nieuwe Albert Heijn, weet nu voor 80 procent waar alles staat. Het was een wat ontredderde start van het nieuwe jaar, de verbouwing van de Albert Heijn en mijn daardoor verplichte uitwijk naar de Deen. Ik kon daar niks vinden, ze hadden mijn favoriete merken niet, de hoeveelheid biologische groente was zo klein dat ze in één kistje paste en hun huismerk heet 'perfect'. In het begin liep ik minstens vijf keer die hele winkel door voor ik alles had. Wel vond ik het personeel meteen opvallend aardig en was het leuk dat ik mensen ontmoette die ik nooit in de Albert Heijn zag, maar dus klant bleken bij de Deen. Minpuntje was nog dat de rijen bij de kassa erg lang waren, omdat al die Albert Heijners (waaronder ook ik) vergeten waren hun groente af te wegen. Wel weer grappig om te merken hoe aardig en relaxed de meeste kassamedewerkers bleven tegen al die niet-wegers. Als ik op vakantie ben vind ik supermarkten juist leuk, stap ik nieuwsgierig naar binnen, verwachtingsvol naar wat nieuw is en anders. Maar dat was in die laatste week van januari helemaal niet het geval. Ik was teleurgesteld als ik op een ander merk pasta moest overstappen, andere eieren, andere melk, brrr. Ik kreeg een dof gevoel in mijn hoofd bij al die rijen producten waar ik niet van doorzag wat de logica in hun opstelling was. Dat duurde een paar dagen, maar daarna was ik gewend en viel het mee. Weer terug in een prachtig vernieuwde Albert Heijn viel me op hoeveel mensen daar chagrijnig werden omdat ze niks konden vinden. Mij kreeg je niet meer uit mijn humeur door de spullen op een andere plek te zetten, ik genoot van de nieuwe winkel. Had dat nieuwsgierige, juichende vakantie-gevoel weer terug. Als ik me er niet mee verbindt kan ik van 'anders' snel chagrijnig worden. Ik schiet in de weerstand, vergroot waar ik last van heb en ben onwillig om te zien wat er beter is dan wat ik gewend ben. Ik denk dat het dezelfde gemoedstoestand is waar Wilders een beroep op doet met zijn meldpunt. In de NRC van zaterdag stond een leuk stukje over Rinnooy Kan. Hij zegt daarin o.a. dat hij in plaats van 'poldermodel' liever spreekt over 'overlegeconomie', ontwikkeld om lange termijnperspectieven te scheppen, om samen een gemeenschappelijk perspectief te ontwikkelen. Niet om brandjes te blussen. Hij is geïnteresseerd in de inhoud van het debat, maar het politieke spel vindt hij veel minder aantrekkelijk. Beetje vreemd, maar ben opeens nieuwsgierig naar het toekomstperspectief van Nederland als we Wilders (al was het maar tijdelijk) konden vervangen door Rinnooy Kan? Vakantie-achtig opgetogen nieuwsgierig!
Marit Stofberg

Gerelateerd

Artikelen

F V Grote namen terug ... F V Kerkdiensten F V Wij trappen alvast... F V Chinees avontuur v...

Delen